1 marca 2020
/

Ocena kryteriów przyjętych przez Komisję
Nadzoru Finansowego w Metodyce oceny
odpowiedniości członków organów podmiotów
nadzorowanych z 2020 roku

Michał Romanowski
Katarzyna Zarzycka

DOI: https://doi.org/10.33995/wu2020.3.1

Abstract

Przedstawiona przez Komisję Nadzoru Finansowego Metodyka oceny odpowiedniości członków organów podmiotów nadzorowanych miała prezentować obiektywne kryteria oceny, oparte na regulacjach
prawnych, którymi kierują się Komisja Nadzoru Finansowego oraz Urząd Komisji Nadzoru Finansowego.
Liczba kryteriów oraz ich subiektywny, ocenny, a wręcz arbitralny i niemierzalny charakter, powodują,
iż Metodyka może stać się w praktyce fikcją oraz instrumentem nieprzydatnym dla rzetelnej oceny
kandydata na członka organów instytucji finansowej. Istnieje ryzyko, że rady nadzorcze lub akcjonariusze będą udawać, że stosują w praktyce Metodykę, a KNF będzie udawać, że jest w stanie zweryfikować tak przeprowadzoną ocenę kandydata. Metodyka nie dostarcza bowiem jednoznacznych
i mierzalnych wytycznych profilu kandydata, które pomogłyby przewidzieć, czy uzyska on akceptację
nadzorcy. Metodyka bardziej przypomina wymagania przygotowywane przez tzw. headhuntera czy
dział HR (o mocno zróżnicowanej i często wątpliwej przydatności) niż kryteria dla oceny prawnej, czy
kandydat gwarantuje ostrożne i stabilne zarządzanie instytucją finansową. Wpraktyce rady nadzorcze
i akcjonariusze mogą utracić na rzecz KNF kontrolę nad doborem kandydatów optymalnych z punktu
widzenia właścicielskiego. Metodyka wprowadza bowiem kryteria akceptacji oparte na dowolności
nadzorcy, a nie na uznaniowości poddającej się kontroli sądowej. Narusza to konstytucyjną zasadę
wolności gospodarczej. Ponadto analiza postanowień Metodyki prowadzi do wniosku, że niektóre
z kryteriów stoją w sprzeczności z konstytucyjnymi prawami i wolnościami człowieka. Sprzeczności te
nie znajdują uzasadnienia w zasadzie proporcjonalności. Oznacza to, zdaniem autorów, że Metodyka
narusza zasady legalizmu i praworządności.

 

Słowa kluczowe

Metodyka oceny odpowiedniości członków organów podmiotów nadzorowanych, rękojmia prowadzenia spraw zakładu w sposób należyty, uznanie administracyjne a dowolność, zasada
praworządności, zasada legalizmu.

 

Pełna treść artykułu:

PDF

Bibliografia

Buffett W., “Berkshire Hathaway Annual Shareholder Letter” 2002, s. 16–17, https://www.berkshirehathaway.com/letters/2002pdf.pdf [dostęp: 2.10.2020].
Gronkiewicz-Waltz H., Ewolucja pozycji banku centralnego w świetle zmian w prawie bankowym,
„Państwo i Prawo” 1990, nr 6.
Jaroszyński K., [w:] Banasiński C., Glibowski K., Gronkiewicz-Waltz H., Jaroszyński K., Kaszubski
R., Wierzbowski M., Prawo gospodarcze. Zagadnienia administracyjnoprawne, LexisNexis,
Warszawa 2013.
Jaśkowska M., Uznanie administracyjne w orzecznictwie sądów administracyjnych, „Zeszyty
Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” 2010, nr 5–6.
Jaśkowska M., [w:] Instytucje prawa administracyjnego. System Prawa Administracyjnego. Tom
1, Hauser R. [red.], CH Beck, Warszawa 2015.
Nieborak T., Komisja Nadzoru Finansowego jako gwarant stabilności polskiego systemu finansowego, [w:] Prawo wobec wyzwań współczesności. Tom 5, Guzik B., Buchowska N., Wiliński P.
[red.], Wydawnictwo Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Poznań 2008.
Wajda P., Zgoda Komisji Nadzoru Finansowego na powołanie dwóch członków zarządu krajowego
zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji – wybrane aspekty, „Wiadomości
Ubezpieczeniowe” 2016, nr 1.
Zimmermann J., Prawo administracyjne, Wolters Kluwer, Warszawa 2012