Poniżej można znaleźć stworzone przez PIU infografiki, dotyczące konkretnych zagadnień, związanych z ubezpieczeniami:

Ubezpieczenie na wyjazd zimowy

Ubezpieczenie turystyczne a EKUZ

Ochrona domu i mieszkania

Jak zachować się przy stłuczce na drodze?

Jak zachować się przy wypadku drogowym?

 

Pobierz: Formularz wspólnego oświadczenia – wersja polska

Pobierz: Formularz wspólnego oświadczenia – wersja angielska

Przydarzyła Ci się stłuczka? Zastanawiasz się czy musisz wezwać policję? Nie chcesz tracić czasu?

Formularz Wspólnego Oświadczenia jest akceptowany we wszystkich krajach Unii Europejskiej, a więc także przez ubezpieczycieli w Polsce. W zdecydowanej większości przypadków wzywanie policji na miejsce zdarzenia nie jest konieczne. Do załatwienia wszystkich formalności wystarczy wypełniony poniższy formularz. Warto wozić ten druk w samochodzie. Jeżeli przytrafi Ci się stłuczka, zyskujesz, bo:

– oszczędzasz czas, na miejsce zdarzenia nie musisz wzywać policji
– nie musisz mieć żadnej specjalistycznej wiedzy, formularz zawiera dokładne wyjaśnienia
– szybciej załatwisz sprawę z ubezpieczycielem i szybciej otrzymasz należne odszkodowanie

Pamiętaj, że jeżeli w zdarzeniu drogowym ktokolwiek ucierpiał, masz obowiązek wezwać policję. Ponadto rekomendujemy wezwanie policji, gdy:

– uczestnik zdarzenia nie ma przy sobie prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego lub potwierdzenia polisy OC
– mamy podejrzenia, że uczestnik zdarzenia jest pod wpływem alkoholu
– uczestnik zdarzenia jest obcokrajowcem
– auta są poważnie uszkodzone
– żaden z uczestników nie przyznaje się do winy lub okoliczności wypadku nie są jasne
– uczestnik uciekł z miejsca zdarzenia

Zestaw Fal Zapytań z Komitetu Europejskich Nadzorów Ubezpieczeniowych i Funduszy Emerytalnych (CEIOPS) jest wydawany w związku z rozwojem nowego systemu wypłacalności (Solvency II) dla życiowych i majątkowych zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.

Wydając fale zapytań, CEIOPS prosi wszystkie zainteresowane strony o przedstawienie opinii na temat tego, co CEIOPS powinien wziąć pod uwagę w swoich zawiadomieniach dla Komisji Europejskiej.

Do dziś CEIOPS opublikował trzy fale zapytań na temat Solvency II.

Na tej stronie znajdą Państwo dokumenty publikowane przez Insurance Europe w kontekście projektu Solvency II. Insurance Europe jako instytucja branżowa jest zapraszana do udzielania komentarzy oraz zajmowania stanowisk wobec publikacji dotyczących Solvency II.

Instytucje systemu wypłacalności i ich role:

W projekt Solvency II zaangażowana jest znaczna liczba uczestników. Instytucjami ustawodawczymi są Komisja Europejska oraz Komitet Europejskich Nadzorów Ubezpieczeniowych i Funduszy Emerytalnych  (CEIOPS). Oprócz organów ustawodawczych w projekcie uczestniczą także instytucje branżowe takie jak: CEA, AISAM/ACME, ICISA, CFO Forum, CRO Forum czy Groupe Consultatif.  Charakterystykę poszczególnych instytucji oraz zakres ich działalności znajdą Państwo poniżej.

KOMISJA EUROPEJSKA (European Commission, EC) – przygotowuje projekt prawa europejskiego w oparciu o konsultacje z CEIOPS. Komisja Europejska publikuje Dyrektywę Ramową  Solvency II, która powinna zostać zatwierdzona przez Parlament Europejski oraz Radę Europejską. Komisja Europejska zapewni również wprowadzenie dyrektywy w krajach członkowskich.
Strona Komisji Europejskiej: http://www.ec.europa.eu/index_pl.htm

Komisja Europejska opublikowała wstępne wersje dokumentów Grupy Eksperckiej Solvency II dotyczących aktów wykonawczych poziomu 2 dla poszczególnych obszarów tekstu dyrektywy. Wystosowane zostały również zapytania z prośbą o komentarze krajów członkowskich.

Tutaj znajdą Państwo projekt dyrektywy ramowej Solvency II opublikowanej w lipcu 2007 r. przez Komisję Europejską.

Tutaj znajdą Państwo raport odnośnie poprawek do projektu Dyrektywy:


skinner_1st_draft_report.doc
Tutaj znajdą Państwo notatkę z dyskusji Komitetu ECON (Committee on Economic and Monetary Affairs) odnoście poprawek do projektu Dyrektywy:

summary_of_ep_econ_discussion_on_peter_skinners_draft_report.doc
Tutaj znajdą Państwo wstępną wersję Committee on Legal Affairs Parlamentu Europejskiego przygotowana dla Komitetu ECON.

draft_opinion_for_econ.pdf

EIOPA (European Insurance and Occupational Pensions Authority – Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), dawniej CEIOPS (Comitee of European Insurance and Occupational Pensions Supvisors – Komitet Europejskich Nadzorów Ubezpieczeniowych i Funduszy Emerytalnych) – dokonuje kompilacji szczegółowych analiz w ramach zapytań formułowanych przez Komisję Europejską. EIOPA w trakcie opracowywania swoich odpowiedzi konsultuje się z sektorem ubezpieczeń za pomocą opracowań konsultacyjnych oraz publicznych debat. EIOPA, jeszcze jako CEIOPS, w ramach przygotowań do Solvency II przeprowadził szereg badań ilościowych (QIS) w celu zbadania wpływu propozycji na poziomie firmy oraz sektora.

https://eiopa.europa.eu/

Europejski sektor ubezpieczeń i reasekuracji zaangażowany jest w Projekt Solvency II poprzez szereg organizacji przedstawicielskich na poziomie Unii Europejskiej. Są to:

  • IE (Insurance Europe), dawniej CEA (Comité Européen des Assurances – Europejski Komitet Ubezpieczeń) – reprezentant europejskiego sektora ubezpieczeń i reasekuracji poprzez krajowe stowarzyszenia ubezpieczeniowe (34 instytucje członkowskie).

    http://www.insuranceeurope.eu

  • AISAM (Association Internationale des Sociétés d’Assurances Mutuelle – Międzynarodowe Stowarzyszenie Zakładów Ubezpieczeń Wzajemnych) / ACME (Association of European Cooperative and Mutual Insurers – Stowarzyszenie Europejskich Zakładów Ubezpieczeń Wzajemnych i Spółdzielczych) – reprezentanci towarzystw ubezpieczeń wzajemnych oraz ubezpieczeń spółdzielczych na bazie globalnej.

    Strona AISAM: http://www.aisam.org/

  • ICISA (International Credit Insurance & Surety Association – Międzynarodowe Stowarzyszenie Ubezpieczeń Kredytowych i Zabezpieczeń) – reprezentant europejskich ubezpieczycieli kredytów.

    Strona ICISA: http://www.icisa.org/

  • CRO Forum (Chief Risk Officer – Forum Kierowników Zarządzania Ryzykiem. Większość firm reprezentowanych jest także w Forum CFO) – reprezentant 14 dużych grup ubezpieczeniowych, koncentrujący się na zarządzaniu ryzykiem. Więcej informacji na temat temat działań tej instytycji znajdą Państwo tutaj.

    Strona CRO Forum: http://www.croforum.org/

  • CFO Forum (Chief Financial Officer – Forum Kierowników Finansowych) – reprezentant 20 dużych europejskich grup ubezpieczeniowych, koncentrujący się na sprawozdawczości finansowej. Więcej informacji na temat temat działań tej instytucji znajdą Państwo tutaj.

    Strona CFO Forum: http://www.cfoforum.nl/

  • Groupe Consultatif (Groupe Consultatif Actuariel Européen – Europejska Aktuarialna Grupa Konsultacyjna) – stowarzyszenie zawodowe aktuariuszy w Europie.

    Strona Groupe Consultatif: http://www.gcactuaries.org/

Więcej szczegółów na temat instytucji, których dotyczy projekt Solvency II oraz ich roli znajdą Państwo w załączonym dokumencie.

 

uczestnicy_procesu_role.pdf

 

Solvency II – Model Standardowy

Standardowy model nowego systemu wypłacalności, na podstawie którego ustalany będzie docelowy poziom kapitału opierać się będzie na następujących zasadach:

  • ekonomiczna wycena zobowiązań sporządzona będzie na podstawie najlepszego oszacowania przyszłych strumieni pieniężnych (best estimate) bez uwzględnienia marginesów bezpieczeństwa, ale z uwzględnieniem dyskontowania
  • wycena wbudowanych opcji i gwarancji powinna być oparta o wartość rynkową tych ryzyk.

Zasady te spełniać będzie musiał zarówno model standardowy, jak również modele wewnętrzne. Model standardowy będzie tak prosty, jak to możliwe i tak złożony, na ile jest konieczne dla właściwego uwzględnienia istotnych ryzyk zakładów ubezpieczeń. Zasady dotyczące jego budowy zostały opisane w grupach tematycznych, tzw. blokach strukturalnych (Building Blocks).

Szczegółowe zasady budowy modelu standardowego i modeli wewnętrznych

 
Blok strukturalny #1: Całościowe ujęcie bilansu zakładu zgodnie z zasadami wyceny ekonomicznej aktywów i zobowiązań zakładu ubezpieczeń

blok_strukturalny1.pdf
Blok strukturalny #2: Wycena ekonomiczna aktywów i zobowiązań powinna być oparta o najlepsze oszacowanie przyszłych strumieni pieniężnych lub o wycenę rynkową.

blok_strukturalny2.pdf
Blok strukturalny #3: Margines bezpieczeństwa, całkowity wymóg kapitałowy oraz kapitał wymagany dla celów wypłacalności.

blok_strukturalny3.pdf
Blok strukturalny #4: Ocena poziomu wypłacalności.

blok_strukturalny4.pdf
Blok strukturalny #5: Miary ryzyka i horyzont czasowy.

blok_strukturalny5.pdf
Blok strukturalny #6: Klasyfikacja ryzyka.

blok_strukturalny6.pdf
Blok strukturalny #7: Agregacja ryzyka.

blok_strukturalny7.pdf
Blok strukturalny #8: Metody ograniczania ryzyka.

blok_strukturalny8.pdf
Blok strukturalny #9: Grupy kapitałowe.

blok_strukturalny9.pdf

Ubezpiecznia majątkowe – to produkty z jednej strony chroniące przed kosztami związanymi ze zniszczeniem lub utratą majątku, z drugiej – zabezpieczające interesy osób,  które wskutek zdarzenia losowego mogą zostać poszkodowane.

Rodzajów ubezpieczeń majątkowych jest wiele, ale wyróżnić można trzy podstawowe rodzaje:

1. Ubezpieczenia wypadkowe i chorobowe

Obejmują ryzyko wypadku, w tym wypadku przy pracy i choroby zawodowej. Osoba objęta ubezpieczeniem – w zależności od rodzaju ubezpieczenia – ma prawo do jednorazowego lub regularnego świadczenia.      

2. Ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

Ubezpieczenie to działa w przypadku, gdy ubezpieczony wyrządzi innej osobie szkodę i jest zobowiązany do jej naprawienia. Posiadanie polisy OC powoduje, że świadczenie poszkodowanemu wypłaca towarzystwo ubezpieczeniowe, a nie sprawca szkody. W ten sposób chroniona jest zarówno osoba poszkodowana jak i interes posiadacza polisy.

3. Ubezpieczenia mienia

Ten rodzaj ubezpieczeń chroni przed finansowymi skutkami zniszczenia lub utraty majątku – pożaru mieszkania, kradzieży pojazdu itp. Tego rodzaju produkty mogą zabezpieczać mienie na wypadek szkód spowodowanych żywiołami lub wypadków. W ten sposób można ubezpieczyć budynki, budowle, maszyny, urządzenia, samochody czy sprzęt elektroniczny.

Ryzyko towarzyszy nam bez przerwy i jest związane z działaniami, które podejmujemy. Można wyróżnić dwa rodzaje ryzyka, spekulatywne i czyste. Pierwsze z nich jest rezultatem działań, które podejmujemy w nadziei, że przysporzą nam korzyści, chociaż mogą również powodować straty (np. zakup akcji na giełdzie). W takich sytuacjach ryzyko jest najczęściej, mniej lub bardziej, świadomie podejmowane przez nas.
Są też zdarzenia losowe, od nas niezależne lub przez nas nie zamierzone, których skutki mogą wywołać jedynie straty (np. wypadek samochodowy, pożar), wówczas jest to ryzyko czyste. Nie zawsze nasze indywidualne działania są w stanie zredukować takie ryzyko (np. rozważna jazda samochodem, sprawne wyposażenie gaśnicze), a jego skutki częstokroć przewyższają bieżące oszczędności. Dlatego w przypadku ryzyk czystych często korzysta się z ubezpieczenia oferowanego przez ubezpieczycieli.

Produkty ubezpieczeniowe bazują na mechanizmie rozproszenia ryzyka i dotyczą zdarzeń przyszłych. Przyszłość z punktu widzenia jednostki jest mało przewidywalna. Trudno jest przewidzieć czy w kolejnym roku zdarzy nam się pożar domu. Jednak to, co trudno przewidzieć dla jednostki, z dość dużą dozą pewności można określić dla zbiorowości, czyli np. liczbę pożarów domów w Polsce rocznie.

Taka wiedza pozwala przewidzieć wysokość środków potrzebnych do sfinansowania tych niekorzystnych zdarzeń. Jeżeli powyższą kwotę rozdzielimy na wszystkich (lub dużą część) członków zbiorowości to obciążenie będzie stosunkowo niewielkie w stosunku do potencjalnych strat jednostki, jak również zapewnimy, że nikt z tej wspólnoty nie ucierpi finansowo (poza kosztami składki) w związku z pożarem domu. Taką wspólnotę nazywamy wspólnotą ryzyka a opisaną metodę finansowania negatywnych skutków, ubezpieczeniem.

Należy zauważyć i podkreślić, że składka w ubezpieczeniu jest uzależniona od ryzyka, a ryzyko od prawdopodobieństwa i wartości potencjalnej straty. Ubezpieczony, który jest w stanie obniżyć prawdopodobieństwo lub wysokość strat może liczyć na niższą składkę. Powyższa zależność sprawia również, że im wyższa suma ubezpieczenia, tym wyższe ryzyko i w konsekwencji wyższa składka. Indywidualizacja składki zapobiega antyselekcji, która może występować w sytuacji uśrednienia składki. Antyselekcja polega na tym, że osoby, których ryzyko jest niższe od przeciętnego rezygnują z ubezpieczenia uznając je za nieopłacalne, natomiast osoby z wyższym poziomem ryzyka pozostają. To powoduje, że szkodowość dla wspólnoty ryzyka staje się wyższa niż dla całej populacji i istnieje potrzeba podwyższenia składki. Po podwyżce również może się okazać, że osoby, których ryzyko jest niższe od przeciętnego dla wspólnoty ryzyka rezygnują z ubezpieczenia uznając je za nieopłacalne, natomiast osoby z wyższym poziomem ryzyka pozostają.

Wysokość składki jest w dużej mierze uzależniona od wielkości i charakteru ryzyka, które ma być przedmiotem ubezpieczenia. Jednak obecna częstość zdarzeń i ich rozmiar nie jest jedynym kryterium obliczania wysokości składki. Ważne są również cechy ryzyka, które mają wpływ na dokładność w oszacowaniu potencjalnych świadczeń ubezpieczeniowych. Ryzykiem zakładu ubezpieczeniem jest powstanie sytuacji, w której faktyczna szkodowość, stosunek wypłaconych świadczeń do otrzymanych składek, jest wyższa od zakładanej przy określaniu wysokości składek ubezpieczeniowych. Dlatego istotne jest, aby ryzyko było przewidywalne, czyli zakład ubezpieczeń na podstawie przeszłych zdarzeń powinien być w stanie z dużym prawdopodobieństwem określić częstość i rozmiar przyszłych szkód.

Formuła ubezpieczeń pozwala na rozproszenie skutków określonego ryzyka na całą populację. Powszechny dostęp do produktów ubezpieczeniowych jest jednym z wyznaczników rozwoju społeczno-gospodarczego. Mitem jest stwierdzenie, że ubezpieczenie jest przydatne tylko dla osób bogatych i że tylko takie osoby powinny się nim interesować. Jak pokazują badania, to właśnie osoby o niskich lub średnich dochodach mogą najwięcej skorzystać dzięki ubezpieczeniu.
Ubezpieczenia są ważnym elementem finansów zarówno pojedynczych gospodarstw domowych, jak również całej gospodarki. Produkty życiowe przyczyniają się do zwiększenia oszczędności, zwłaszcza tych długookresowych.
Cel takich oszczędności może być różnorodny. Do najważniejszych należą potrzeby edukacyjne dzieci i zabezpieczenie na starość. Znaczenie ubezpieczeń będzie rosnąć wraz ze zmniejszaniem zakresu i poziomu świadczeń z systemu zabezpieczenia społecznego i systemu ochrony zdrowia.
Ubezpieczenia funkcjonują także jako makroekonomiczny „stabilizator gospodarczy”. Łagodzą one bowiem szoki związane z występowaniem ryzyk, jak również same przyczyniają się do wzrostu PKB. Branża ubezpieczeniowa jest też ważnym pracodawcą.

Dlaczego ubezpieczenia są ważne dla gospodarki?

Europa i Ameryka Północna stanowią tradycyjnie dwa największe rynki ubezpieczeniowe na świecie, chociaż największy potencjał wzrostu znajduje się na rynkach azjatyckich.
Kryzys finansowy miał wpływ na działalność ubezpieczycieli na całym świecie.

 

 

Składka ubezpieczeniowa zbierana w różnych częściach świata (bln dolarów)

Porównanie krajów Unii Europejskiej z wiodącym rynkiem ubezpieczeniowym – z USA – podkreśla potencjał rozwoju europejskiego sektora ubezpieczeń. Oczywiście pomiędzy poszczególnymi rynkami ubezpieczeniowymi w samej UE występują znaczne różnice. W niektórych krajach stopień penetracji ubezpieczeń jest porównywalny z wartościami występującymi w tym zakresie w USA, podczas gdy inne kraje wykazują bardzo niską wartość tego wskaźnika. Najwyższy stopień penetracji ubezpieczeń (udział składki w PKB) można zaobserwować w Luksemburgu, Wielkiej Brytanii, Holandii, Belgii. Zróżnicowanie występuje zarówno pomiędzy także pomiędzy krajami starej piętnastki, jak i nowymi krajami Unii.