Zestaw Fal Zapytań z Komitetu Europejskich Nadzorów Ubezpieczeniowych i Funduszy Emerytalnych (CEIOPS) jest wydawany w związku z rozwojem nowego systemu wypłacalności (Solvency II) dla życiowych i majątkowych zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.

Wydając fale zapytań, CEIOPS prosi wszystkie zainteresowane strony o przedstawienie opinii na temat tego, co CEIOPS powinien wziąć pod uwagę w swoich zawiadomieniach dla Komisji Europejskiej.

Do dziś CEIOPS opublikował trzy fale zapytań na temat Solvency II.

Na tej stronie znajdą Państwo dokumenty publikowane przez Insurance Europe w kontekście projektu Solvency II. Insurance Europe jako instytucja branżowa jest zapraszana do udzielania komentarzy oraz zajmowania stanowisk wobec publikacji dotyczących Solvency II.

Instytucje systemu wypłacalności i ich role:

W projekt Solvency II zaangażowana jest znaczna liczba uczestników. Instytucjami ustawodawczymi są Komisja Europejska oraz Komitet Europejskich Nadzorów Ubezpieczeniowych i Funduszy Emerytalnych  (CEIOPS). Oprócz organów ustawodawczych w projekcie uczestniczą także instytucje branżowe takie jak: CEA, AISAM/ACME, ICISA, CFO Forum, CRO Forum czy Groupe Consultatif.  Charakterystykę poszczególnych instytucji oraz zakres ich działalności znajdą Państwo poniżej.

KOMISJA EUROPEJSKA (European Commission, EC) – przygotowuje projekt prawa europejskiego w oparciu o konsultacje z CEIOPS. Komisja Europejska publikuje Dyrektywę Ramową  Solvency II, która powinna zostać zatwierdzona przez Parlament Europejski oraz Radę Europejską. Komisja Europejska zapewni również wprowadzenie dyrektywy w krajach członkowskich.
Strona Komisji Europejskiej: http://www.ec.europa.eu/index_pl.htm

Komisja Europejska opublikowała wstępne wersje dokumentów Grupy Eksperckiej Solvency II dotyczących aktów wykonawczych poziomu 2 dla poszczególnych obszarów tekstu dyrektywy. Wystosowane zostały również zapytania z prośbą o komentarze krajów członkowskich.

Tutaj znajdą Państwo projekt dyrektywy ramowej Solvency II opublikowanej w lipcu 2007 r. przez Komisję Europejską.

Tutaj znajdą Państwo raport odnośnie poprawek do projektu Dyrektywy:


skinner_1st_draft_report.doc
Tutaj znajdą Państwo notatkę z dyskusji Komitetu ECON (Committee on Economic and Monetary Affairs) odnoście poprawek do projektu Dyrektywy:

summary_of_ep_econ_discussion_on_peter_skinners_draft_report.doc
Tutaj znajdą Państwo wstępną wersję Committee on Legal Affairs Parlamentu Europejskiego przygotowana dla Komitetu ECON.

draft_opinion_for_econ.pdf

EIOPA (European Insurance and Occupational Pensions Authority – Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), dawniej CEIOPS (Comitee of European Insurance and Occupational Pensions Supvisors – Komitet Europejskich Nadzorów Ubezpieczeniowych i Funduszy Emerytalnych) – dokonuje kompilacji szczegółowych analiz w ramach zapytań formułowanych przez Komisję Europejską. EIOPA w trakcie opracowywania swoich odpowiedzi konsultuje się z sektorem ubezpieczeń za pomocą opracowań konsultacyjnych oraz publicznych debat. EIOPA, jeszcze jako CEIOPS, w ramach przygotowań do Solvency II przeprowadził szereg badań ilościowych (QIS) w celu zbadania wpływu propozycji na poziomie firmy oraz sektora.

https://eiopa.europa.eu/

Europejski sektor ubezpieczeń i reasekuracji zaangażowany jest w Projekt Solvency II poprzez szereg organizacji przedstawicielskich na poziomie Unii Europejskiej. Są to:

  • IE (Insurance Europe), dawniej CEA (Comité Européen des Assurances – Europejski Komitet Ubezpieczeń) – reprezentant europejskiego sektora ubezpieczeń i reasekuracji poprzez krajowe stowarzyszenia ubezpieczeniowe (34 instytucje członkowskie).

    http://www.insuranceeurope.eu

  • AISAM (Association Internationale des Sociétés d’Assurances Mutuelle – Międzynarodowe Stowarzyszenie Zakładów Ubezpieczeń Wzajemnych) / ACME (Association of European Cooperative and Mutual Insurers – Stowarzyszenie Europejskich Zakładów Ubezpieczeń Wzajemnych i Spółdzielczych) – reprezentanci towarzystw ubezpieczeń wzajemnych oraz ubezpieczeń spółdzielczych na bazie globalnej.

    Strona AISAM: http://www.aisam.org/

  • ICISA (International Credit Insurance & Surety Association – Międzynarodowe Stowarzyszenie Ubezpieczeń Kredytowych i Zabezpieczeń) – reprezentant europejskich ubezpieczycieli kredytów.

    Strona ICISA: http://www.icisa.org/

  • CRO Forum (Chief Risk Officer – Forum Kierowników Zarządzania Ryzykiem. Większość firm reprezentowanych jest także w Forum CFO) – reprezentant 14 dużych grup ubezpieczeniowych, koncentrujący się na zarządzaniu ryzykiem. Więcej informacji na temat temat działań tej instytycji znajdą Państwo tutaj.

    Strona CRO Forum: http://www.croforum.org/

  • CFO Forum (Chief Financial Officer – Forum Kierowników Finansowych) – reprezentant 20 dużych europejskich grup ubezpieczeniowych, koncentrujący się na sprawozdawczości finansowej. Więcej informacji na temat temat działań tej instytucji znajdą Państwo tutaj.

    Strona CFO Forum: http://www.cfoforum.nl/

  • Groupe Consultatif (Groupe Consultatif Actuariel Européen – Europejska Aktuarialna Grupa Konsultacyjna) – stowarzyszenie zawodowe aktuariuszy w Europie.

    Strona Groupe Consultatif: http://www.gcactuaries.org/

Więcej szczegółów na temat instytucji, których dotyczy projekt Solvency II oraz ich roli znajdą Państwo w załączonym dokumencie.

 

uczestnicy_procesu_role.pdf

 

Solvency II – Model Standardowy

Standardowy model nowego systemu wypłacalności, na podstawie którego ustalany będzie docelowy poziom kapitału opierać się będzie na następujących zasadach:

  • ekonomiczna wycena zobowiązań sporządzona będzie na podstawie najlepszego oszacowania przyszłych strumieni pieniężnych (best estimate) bez uwzględnienia marginesów bezpieczeństwa, ale z uwzględnieniem dyskontowania
  • wycena wbudowanych opcji i gwarancji powinna być oparta o wartość rynkową tych ryzyk.

Zasady te spełniać będzie musiał zarówno model standardowy, jak również modele wewnętrzne. Model standardowy będzie tak prosty, jak to możliwe i tak złożony, na ile jest konieczne dla właściwego uwzględnienia istotnych ryzyk zakładów ubezpieczeń. Zasady dotyczące jego budowy zostały opisane w grupach tematycznych, tzw. blokach strukturalnych (Building Blocks).

Szczegółowe zasady budowy modelu standardowego i modeli wewnętrznych

 
Blok strukturalny #1: Całościowe ujęcie bilansu zakładu zgodnie z zasadami wyceny ekonomicznej aktywów i zobowiązań zakładu ubezpieczeń

blok_strukturalny1.pdf
Blok strukturalny #2: Wycena ekonomiczna aktywów i zobowiązań powinna być oparta o najlepsze oszacowanie przyszłych strumieni pieniężnych lub o wycenę rynkową.

blok_strukturalny2.pdf
Blok strukturalny #3: Margines bezpieczeństwa, całkowity wymóg kapitałowy oraz kapitał wymagany dla celów wypłacalności.

blok_strukturalny3.pdf
Blok strukturalny #4: Ocena poziomu wypłacalności.

blok_strukturalny4.pdf
Blok strukturalny #5: Miary ryzyka i horyzont czasowy.

blok_strukturalny5.pdf
Blok strukturalny #6: Klasyfikacja ryzyka.

blok_strukturalny6.pdf
Blok strukturalny #7: Agregacja ryzyka.

blok_strukturalny7.pdf
Blok strukturalny #8: Metody ograniczania ryzyka.

blok_strukturalny8.pdf
Blok strukturalny #9: Grupy kapitałowe.

blok_strukturalny9.pdf

Regulacje, dotyczące rynku ubezpieczeniowego w Polsce zawarte są w trzech podstawowych aktach prawnych. Są to:

Ponadto rozwiązania prawne, dotyczące ubezpieczeń, można znaleźć także w Kodeksie cywilnym.

Polska, jako członek Unii Europejskiej, zobowiązana jest także w zakresie ubezpieczeń stosować się do regulacji unijnych.

Jedną z najważniejszych regulacji dla całego europejskiego rynku ubezpieczeń jest dyrektywa ramowa Solvency II.

Ustawa o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

Obowiązywanie od 1 stycznia 2016 r. Ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z dn. 10-11-2015 r. poz. 1844) wynika z konieczności implementowania do krajowego porządku prawnego przepisów dyrektywy 2009/138/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej – Wypłacalność II (Dz. Urz. UE L 335 z 17.12.2009, s.1) (ang. Solvency II).
W Ustawie ustanowione zostały nowe regulacje dotyczące działalności w zakresie ubezpieczeń osobowych i ubezpieczeń majątkowych oraz działalności reasekuracyjnej, a także określone zostały zasad wykonywania zawodu aktuariusza, sprawowania nadzoru ubezpieczeniowego, sprawowania nadzoru nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji w grupach oraz organizacji i funkcjonowania ubezpieczeniowego samorządu gospodarczego.

Pełny tekst ustawy

Ustawa o pośrednictwie ubezpieczeniowym

Ustawa o pośrednictwie ubezpieczeniowym określa zasady wykonywania pośrednictwa ubezpieczeniowego w zakresie ubezpieczeń osobowych i majątkowych.
Pośrednictwo ubezpieczeniowe polega na wykonywaniu przez pośrednika za wynagrodzeniem czynności faktycznych lub czynności prawnych związanych z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia lub reasekuracji. Pośrednikami są wyłącznie agenci ubezpieczeniowi, brokerzy ubezpieczeniowi lub brokerzy, posiadający zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie reasekuracji (brokerzy reasekuracyjni).

Pełny tekst ustawy

Ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych określa zasady zawierania i wykonywania umów obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej rolników z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego i obowiązkowego ubezpieczenia budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia i innych zdarzeń losowych. Ustanawia także sposób kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umów tych ubezpieczeń oraz konsekwencje niespełnienia tego obowiązku, podstawowe zasady innych umów ubezpieczeń obowiązkowych, zadania i zasady działania Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego i Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Pełny tekst ustawy

Kodeks cywilny

Kodeks cywilny reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi.

Pełny tekst ustawy

Ustawa o transporcie drogowym

Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego oraz niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego. Ustawa określa również zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego, a także odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Pełny tekst ustawy

Ubezpieczyciele działający na regulowanym rynku są instytucjami zaufania publicznego. Pełnią istotną rolę w gospodarce rynkowej i współorganizują rynek ubezpieczeniowy.
Gospodarka finansowa ubezpieczycieli jest nadzorowana przez Komisję Nadzoru Finansowego. KNF czuwa nad tym, czy poziom zabezpieczenia kapitałowego firm jest odpowiedni oraz czy aktywa na pokrycie przyszłych zobowiązań wobec klientów są lokowane w sposób  uwzględniający zasady ostrożnościowe wymagane przez europejskie i polskie prawo.

Nadzór nad sektorem bankowym, rynkiem kapitałowym, ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz nad instytucjami pieniądza elektronicznego sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego.

Ponadto ubezpieczyciele tworzą i finansują Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, który gwarantuje wypłatę świadczeń w określonych sytuacjach, a ponadto pełni rolę administratora systemu ubezpieczeń obowiązkowych.

Pośrednictwo ubezpieczeniowe polega na wykonywaniu czynności związanych z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia. Realizowane jest wyłącznie przez agentów ubezpieczeniowych lub brokerów ubezpieczeniowych.
Pośrednictwo ubezpieczeniowe w zakresie reasekuracji mogą z kolei wykonywać wyłącznie brokerzy, posiadający zezwolenie na wykonywanie działalności w zakresie reasekuracji (brokerów reasekuracyjnych).

Zasady prowadzenia działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego znaleźć można w Ustawie o pośrednictwie ubezpieczeniowym.

Środowisko pośredników ubezpieczeniowych zrzesza Polska Izba Pośredników Ubezpieczeniowych i Finansowych.

Komisja Nadzoru Finansowego sprawuje nadzór nad sektorem bankowym, rynkiem kapitałowym, ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz nad instytucjami pieniądza elektronicznego. Do zadań Komisji należy:

Celem nadzoru nad rynkiem finansowym jest zapewnienie jego prawidłowego funkcjonowania, stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości. Zadaniem nadzoru jest także ochrona interesów uczestników tego rynku.

Nadzór nad działalnością KNF sprawuje Prezes Rady Ministrów.

Rzecznik Finansowy jest instytucją ustawowo powołaną do reprezentowania klientów instytucji finansowych. Podstawowym zadaniem Rzecznika jest rozpatrywanie wniosków, skarg i zażaleń oraz udzielanie porad w sprawach wynikających z pomiędzy klientem a instytucją finansową.